به نام خدای مقاومت و پیروزی
چهارم خرداد، تنها نام یک روز در تقویم نیست؛ فریاد بلند مردمی است که با پوست و استخوان خود، واژه‌ی «شدن» را در برابر «نشدن» معنا کردند. روز دزفول، روز شهر آجرهای همیشه استوار، روز خاطره‌ی بمباران‌هایی است که نه تنها هیمنه دشمن را ننشاند، بلکه خون خدا را در رگهای خاک جاری‌تر کرد.
مردم دزفول به تمام جهان آموختند که سنگرها فقط از سیمان و آهن ساخته نمی‌شوند؛ گاه یک کلاس درس، یک تخته سیاه، یک مداد و یک لبخند کودکانه، از هر خندقی مستحکم‌تر است. آن‌ها در آتش، مدرسه‌هایشان را رها نکردند و چراغ علم را حتی زیر آوار خاموش نگذاشتند.
اینجانب عباس زارع، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدای مقاومت دزفول و تمام مادرانی که با صبوری خود، تاریخ را شرمنده کردند، این روز باشکوه را به همه مردم غیرتمند ایران، به ویژه همکاران پرتلاش خود در عرصه تعلیم و تربیت و مدرسه‌سازی تبریک می‌گویم.
امروز وظیفه ما، ادامه همان راه است: ساختن مدارسی که نه فقط محلی برای آموزش، بلکه پناهگاهی برای پرورش نسلِ «ما می‌توانیم» باشند. مدرسه‌هایی که سقفشان بلندتر از کوچه‌های دزفول قد علم کند و پنجره‌هایشان رو به فردایی باز شود که سزاوار فرزندان این سرزمین است.
یاد دزفول، یادآور این حقیقت است که ایران، با هر آجری که بر جان دشمن خشم می‌نشاند، امروز با هر مدرسه‌ای که می‌سازد، استقلال، صلابت و آینده را بنا می‌کند.
روز مقاومت و پایداری بر مردم شهیدپرور دزفول و تمام ایران زمین مبارک باد.
عباس زارع
